است، با تمام جود و کرم و سخاوتش، به مخلوقاتش وعده ای داده

است...

راستی که این وعده از جانب چنین وعده دهنده ای چه قدر خواستنی

و بزرگ می تواند باشد!

اگر من حتی برای لحظه ای عظمت خالق زمین و آسمان را می یافتم،

اگر فهم من، گاهی اوج می گرفت و غبارهای غفلت از خدا به کناری

می رفت، اگر لامسه و باصره و شامه و ذائقه ام می گذاشت

که آنی از این قفس ها و تاریکی ها رهایی یابم و سر به ملکوت بردارم،

آنگاه از طلب وعده ی او لحظه ای نمی نشستم.

دست از طلب ندارم تا کام من برآید

                    یا تن رسد به جانان یا جان زتن در آید

اما صد حیف که من نه متذکر خالقم هستم و نه مشتاق وعده ی او!

ای کاش خدایم را صادقانه می پرستیدم و کودکانه وعده اش را طلب

می کردم!

آن هم وعده ای که نه مطلوب من که مطلوب انبیا و اولیاست...

مطلوب فاطمه ی زهرا «س»، مطلوب علی مرتضی است،

مطلوب عالم است...

خدایا بیماریم را درمان کن، آنگونه که مطلوبم، تنها مال و دارایی دنیا نباشد

مطلوبم، مطلوب طلب تو یعنی مهدی موعود «ع» باشد.

خدایا! یاری ام ده تا معنای کلامت را بیابم:

« و فی سما رزقکم و ما توعدون* فو رب السما انه الحق مثل ما انکم تنطقون»

« و روزی شما در آسمان است و نیز آنچه که به شما وعده داده اند*

پس قسم به پروردگار آسمان که آن «وعده» شدنی است، همان گونه

که شما با یکدیگر سخن می گویید!» سوره ی ذاریات آیات ۲۲و ۲۳

وای بر من!

که قسم آشکار تو هم برایم اطمینان نیاورده است و در دو مطلب کاهلی

کرده ام:

اول آنکه رزق را، از هرکس و ناکسی جسته ام، جز آسمان و درگاه تو!

دوم آنکه در طلب موعودت هیچ گاه صادق نبوده ام و دستی برای گدایی

به سوی آسمان دراز نکرده ام!

ای کاش به سان کودکی بودم که پدرش به او وعده ای داده و او هم چون

مار در پای پدر خود می پیچد و ملتمسانه از پدر، عمل به وعده اش را

طلب می کند!

آیا راهی جز این به سعادتم هست؟

ای کاش لا اقل به این دو آیه عمل می کردم!!

وعده ی خدا را جدی می گرفتم و تعجیل در ظهور موعود منتظر را از او

طلب می کردم!

خدایا! مرا چنان کن که دست کویری نیازم، به آسمان بارانی رحمتت نشانه

رود تا هر صبح و شام و پس هر نماز و پیش هر درخواست:

«کودکانه» حضرت مهدی «ع» را از تو بخواهم.

تو دعای عرفه اگه دلت شکست واسه فرج آقامون دعا کن.....

طلب زیارت مکه و کربلا برای همه با معرفت قلبی....

اللهم عجل لولیک الفرج.......