بودن خود را و این که صاحب دارد و خالق و آن هنگام که توانگران خود را

صاحب حیات و بقای خود دانستند و تهی دستان نیز خیال کردند که اگر

هم چون توانگران به خود اتکا کنند٬ می توانند از چنگال بیماری مهلک

نجات یابند، همه از شهر جهت فرار از بیماری و مرگ می گریختند و آن زمان

خداوند فراموش شد.

آنان فراموش کردند که مملوک اند و مخلوق.

به ناگاه عذابی بس عظیم تر، همگان را به خواب ابدی فرو برد، خوابی برخاسته

از غفلت و فراموشی پروردگار.

سالها از مرگ غافلین گذشت، آن مردمان که هزاران نفر بودند، بدنهایشان

پوسید و توده ی استخوان هایشان در خارج از شهر گوشه ای جمع شد

و تپه ی استخوانی سالها نماد عبرتی بود برای آیندگان... سوره ی بقره، آیه ۲۴۳

تا این که مردی از دیار خورشید پا به بیابان نهاد و با دیدن آنها آهی کشید

و به حال آنان گریست، از پیشگاه صاحب خود برای آنان طلب بخشش نمود

و با او گفت:

که بار خدایا! تو توانایی در دوباره زنده کردن مردگان، همانگونه که ایشان را

می راندی!

و به قطع زنده نمود خداوند آن مردگان را از روی فضل و مهربانیش،

چرا که آن برزگ مرد نبی و خلیفه او بود بر روی زمین و پاک دلی که از یاد

خدایش غافل نمی شد.این شخص پیامبر خدا حزفیل «ع» بود کتاب حیات القلوب باب ۱۴

و امروز این ماییم که پس از قرن ها غفلت پا به عرصه ی وجود

نهاده ایم، اما آیا عبرت می گیریم از گذشتگان خود و کردار

و آینده ی خود؟

روزها فکر من این است و همه شب سخنم 

              که چرا غافل از احوال دل خویشتنم

از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود

              به کجا می روم آخر ننمایی وطنم؟؟؟

و ای کاش در فکر کار خویش بودیم.

در هراسم از این که ما را مرگی بزرگ تر از گذشتگان فرا گرفته باشد.

مرگی که در آن هیچ روشنایی نباشد و این مرگ، مرگ قلب هاست

تیرگی خاطره هاست، غفلت از یاد خدا!!!

و استخوان های متحرک امروز چه فرقی می کنند با استخوان های

انباشته ی دیروز؟

آیا امروز زندگی ما رنگ و بوی خدایی دارد؟

سوال من این است که اگر امام زنده و صاحب عصر و زمان نداشتیم

چگونه می زیستیم و چه فرقی با امروزمان می کرد؟

آیا بسنده کنیم به همین حد که هر ساله تنها جشنی برای ولادتش

گیریم و فراموش کنیم تا..........

و امروز این قلب هاست که مرده اند، سالیانی است که کمتر کسی

متذکر این مطلب است.

خدا نکند که ما مصداق « صم بکم عمی فهم لا یرجعون» بقره آیه ۱۸

باشیم که کر و لال و کور شده باشیم و هیچ چیز را نبینیم و آنچه

از یاد برده باشیم این باشد که ما صاحب داریم!

و شاید دوباره مردی از خورشید بیاید که دست به دعا بردارد و برای

زنده شدنمان درخواست نماید.

نه! نه!

مطمئن باش قطعا می آید...

او خواهد آمد......

او همان صاحب و ولی نعمت اصلی مان است، اوست که:

«یحی الارض بعد موتها»

هموست که زنده می کند زمین را پس از مردنش در حالی که:

« انهم یرونه بعیدا و نراه قریبا»

التماس دعا برای فرج مولا....

اللهم عجل لولیک الفرج.....