مادر !

می دانم فرزندت را دوست داری !

مگر می شود مادری جگر گوشه اش را دوست نداشته باشد ؟

هرچه فرزندت خوب تر و مودب تر باشد و به شما بیشتر احترام بگذراد ، بیشتر دوستش داری.

اگر او روزی به سفر رود اما دیگر برنگردد ، چه می کنی؟

آیا اشک به تو امان می دهد ؟

آیا دلت در فراقش نمی سوزد ؟!

آیا ممکن است بر سر سفره ای بنشینی و او را یاد نکنی ؟

آیا ممکن است صدای زنگ در را بشنوی و گمان نکنی که او پشت در است ؟

حتی اگر سالها هم گذشته باشد ،

گذشت قرون هم تو را از مادری نمی اندازد و تو را از او جدا نمی سازد .

ای کاش خداوند متعال ، کمی از این محبت شما به فرزندتان را ، به ما نسبت به امام زمانمان می داد.

درست است که ما فرزندان او هستیم و او از مادر مهربان ، دلسوزتر ، اما ای کاش یکبار

هم باری دیدن روی ماه او بار سفر می بستیم و او را در دلهای مشتاق می جستیم.

ای کاش یک بار هم دل ما در فراقش می تپید.

ای کاش یک بار هم گوشمان برای شنیدن ندایش ، آن ندای آسمانی منتظر بود.

ای کاش هر بار که می خواستیم یکی از نعمتهایی را که به برکتش روزی ما شده به کار گیریم ،

او را یاد می کردیم .

به خدا قسم که محبت او به ما بسیار بیشتر است تا دوستی شما به فرزند دلبندت.

اما چه کنیم که فرزندان ناخلف آن بزرگیم !

چه کنیم که هرچه به ما یادآوری می کنند ، باز هم عبرت نمی گیریم ؟

شما در اوج نعمت بیشتر به یاد فرزندت هستی ،

و ما در آن حالت بیشتر ، از یاد آن محبوب دلها غفلت می ورزیم.

مادر !

برای ما دعا کن !

دعا کن که یک قطره از آن اشکهایی که شما در فراق فرزندتان ریخته اید ،

نصیب ما بشود در فراق مولایمان ، آقایمان ، سرورمان ، ولی نعمتمان .

شما که یک عمر برای فرزندتان می سوزید ، دعا کنید که ما یک لحظه برای مولایمان بسوزیم.

شما که یک عمر چشم انتظار فرزندتان هستید ، دعا کنید که ما یک لحظه

آنچنان برا مولایمان منتظر باشیم.

مادر !

ما و شما را انتظاری چنین شاید ،

و محبتی بدین سان ، بلکه بیشتر از این باید !

التماس دعا

اللهم عجل لولیک الفرج...

نوشته شده در چهارشنبه 29 آبان1387ساعت 12:42 توسط سارا |