بیایید حضرت را در مقام انسانی بخواهیم ، نیازهای انسانیت و ابدی خود را نزد ایشان

ببریم ، بیایید کاری کنیم که مورد نظر حضرت باشد و نظر ایشان را جلب کند ...

چرا که اگر حضرت به ما نظر نکند انسان نیستیم .

حواستان را جمع کنید ، نظر امام در امامت و ولایتشان ، نظر انسانی است .

به نظر شما حضرت می خواهد چه کسی را نجات دهد ؟؟

اصلا امامت برای کیست ؟

مگر نه اینکه امامت مربوط به انسان است و امام برای انسان آمده و نظرش بر انسان است ،

نه بر جماد و نبات و حیوان !

البته امام ، نظر ولایت کلی بر تمامی موجودات دارند ، ولی این نظر با

 نظری که بر هدایت خاص انسانی است تفاوت دارد.

  تو چه بخواهی و چه نخواهی ، حضرت طبیعت را با نظرشان تدبیر می کنند .

اما تو باید به دنبال جلب نظر انسانی حضرت باشی .

باید کاری کنی که امام ، به تو به عنوان یک انسان نظر کند .

اگر بدون نظر نظر امام ، ریاضت های چهل روزه بکشی ، چه فایده ای دارد ؟

چله های من در آوردی و بدون تدبیر امام ، چه سودی دارد ؟

اگر به افق امام زمان «ع» نگاه کنی ، کاری کنی که به تو نظر کند ، تحت نظر او می چرخی ،

دیگر طبق نظر خودت کار نمی کنی .

اراده ات را به دستش می دهی و امور تو را می چرخاند ، اگر خودت بخواهی امورت را با

چله گیری و ریاضت بچرخانی و ادب کنی ، چون در زاویه هستی ، امام را در زاویه ی خود

پایین می کشی و می خواهی در آن زاویه ی محدود از او فیض بگیری .

وقتی در زاویه هستی  فردا مطابق با همان زاویه جو گیر می شوی و نور را رها می کنی  ،

اما اگر با نظر امام بروی ، اصلا خودت نیستی ، او تورا می برد .

چون هر سه عالم را تدبیر می کند .

ای بند بیا ، ساکن میخانه ی ما باش       ما شمع تو گردیم ، تو پروانه ی ما باش

تات چند خوری باده ز پیمانه ی اغیار       پیمانه شکن ، طالب پیمانه ی ما باش

از عشق مجازی نشود کام تو حاصل       از عشق بتان بگذر و دیوانه ی ما باش

باز است در رحمت ما رحم به خود کن       در دام نیفتاده بیا دانه ی ما باش

یک عمر شدی خانه به دوش هوس و آز       یک شب تو بیا معتکف خانه ی ما باش

پیمانه ات را بشکن ، چرا که پیمانه ی تو کوچک است .

پیمانه ی ما ( حضرت ) را بگیر ، که به وسعت سه عالم تو است .

گفتم چگونه باید ناز تو را کشیدن ؟       گفتا به قیمت دل از غیر ما بریدن

گفتم شود میسر ، تا من تو را بینم ؟     گفتا شود میسر اما به دل بریدن

گفتم ز جام وصلت می می شود بنوشم ؟     گفتا نخست باید ، شهد ولا چشیدن

گفتم ز هجر رویت تا کی به ره نشستن ؟      گفتا نشتن از تو ، از ما به سر دویدن

گفتم شود که روزی شام غمت سر آید ؟       گفتا شود ولیکن با جان به لب رسیدن

گفتم غم فراغت کی می رسد به پایان ؟       گفتا رسد به پایان با شرط قد خمیدن

ارتباط با امام زمان «ع» را خیلی ساده گرفته ایم .

چه شیعه و چه اهل سنت ، هرکدام به یک نحوی با حقایق وجودی امام بازی کردیم ،

یعنی آن مقام جامع انسانی را ، در حد یک عروسک پایین کشیدیم تا چند صباحی با آن

بازی کنیم و لذت خام بچه گانه از او ببریم !

خدا می داند که اگر نور امام زمان «ع» بر ما نتابد ،

 نه عالم در علم هستیم و نه عابد در عبادت !

فردی می شویم که ریاضت های عجیب و غریب دارد ،

 همه کار می کند ، ولی سرگردان است .

فرا رسیدن ماه شعبان رو تبریک عرض می کنم

امید که از منتظران واقعی باشیم ...

التماس دعا

اللهم عجل لولیک الفرج ...

منبع : توهم در دیدار امام زمان «ع» نوشته فاطمه میرزایی ( لطفی آذر )