اکنون بر آن می شویم تا فرق بین غیبت و غربت را بررسی کنیم و ببینیم از غیبت چه

فهمیده ایم که به وضع موجود فردی ، اجتماعی و جهانی راضی شده ایم ،

تا جایی که قرن ها می گذرد و امام نمی آید و ما باز تسلیمیم و

 زندگی روزمره ی خود را داریم ،

تا کنون بسیج هم نشده ایم و حتی این را ادراک نکرده ایم که باید بسیج شویم

تا امام را از غیبت در آروریم !

باید بدانیم غیبت معصوم به معنی حضور نداشتن او نیست ، 

 یا به این معنا نیست که ارتباط امام

و گرفتن فیض از او ، نشدنی است ..

امام ، غایب است ، یعنی فقط ظهور ندارد ، نه اینکه نیست ،

 پس ما ، هم و غممان را در مسائل

دیگر بگذاریم و اقلا زندگی دنیوی ، سیاست و اقتصادمان را درست کنیم !

این بینش رفتن در زاویه ها و فراموش کردن محور است و وقتی محور نباشد ،

 زوایا اگر دو روزی هم

درست شود ، ولی دائمی و کامل نیست ،

 چنان که حتی در حکومت پیامبر و حضرت علی «ع» هم ،

همه چیز اصلاح نشد ، چون مردم در زاویه های خود گیر بودند و غربت امام را نفهمیدند ،

یعنی در زمان امام علی «ع» هم اگر چه امام غایب نداشتیم ولی امام غریب داشتیم !

ما باید این غربت را بفهمیم و برای ریشه کن کردنش بسیج شویم .

باید بفهمیم عدالت ، یک دایره است ، نه زاویه زاویه !

انسان باید در تمام زوایا و ابعاد وجودی اش پذیرای عدل باشد ، وگرنه ماندن در زاویه ها ،

همان و غربت در غیبت امام همان !

التماس دعا

اللهم عجل لولیک الفرج ...