فرصت انتخاب
را درک می کنند.
حسین (ع) خدا را انتخاب کرده بود و خدا حسین را.
خدا در انتهای راهی ایستاده است که در ابتدای آن
با او آغاز کرده باشیم و حسین (ع) چه خوب با خدا
آغاز کرده است.
بزرگترین انتخاب هر کس زمانی است که برترین را
بر می گزیند.
چون حبیب، زهیر، جعفر، علی اکبر، قاسم و.....
همه انتخاب کردند.
عباس نیز انتخاب کرد، بی دست و سر شدن به
راه دوست را انتخاب کرد.
و حسین فرصتی برای انتخاب ما فراهم می کند.
می دانید فردا چه می شود؟
فردا روز بوسه شمشیرها و رگ هاست.
روز نیزه ها و سرها، روز دشنه و پهلو، روز خار و چشم است،
روز لب های بریده، دستان قلم شده، روز آتش و
عطش است، روز خیمه های سوخته، روز شرمساری
زمین و روز ناله آسمان.
یک نفر فردا می خواند:
(ما رایت الا جمیلا ) هر آنجه در آن سرزمین بود
زیبایی بود و زیبایی.
من سرهای بریده را بر نیزه ها دیدم.
من زیباترین آواز خدا را از حنجره های بریده شنیدم
چه روز زیبایی است روز تو.
دین داران موقع امتحان شناخته می شوند
وقتی شیپور جنگ نواخته می شود وقتی نبرد کفر و ایمان
در می گیرد، وقتی چشم ها پر می شوند
از برق سکه ها و گوش ها پر می شوند از
آوازهای دلفریب.
یک نفر از راه می رسد و.....
وحسین بانگ می زند : آیا نمی بینید؟ نمی بینید که دین
خدا بازیچه مردان دنیا شده است؟
من می روم تا راه پدرم ، تا راه همه مردان قبیله توحید
تا راه بندگی بدن عابر نماند.
من عابری خواهم شد که تا همیشه نشانه رفتن
به نام او معنا شود.
من می روم تا بمانم! رفتن برای لقا.....
هر که دارد هوس کرب و بلا بسم الله...
ای شنواترین شنوندگان !