بنا به اعتقاد شیعه، سعادت واقعی و دین داری حقیقی تنها از

مسیر معرفت اهل بیت (ع) و انجام دستورات آنان حاصل می شود.

تا آنجا که اگر کسی عمل هفتاد پیغمبر را داشته باشد اما ولایت

امیرالمومنین (ع) و اولاد طاهرینش را نداشته باشد، هیچ عملی

از او پذیرفته نخواهد شد.

در این میان بر معرفت نسبت به امام هر زمان به عنوان راه رهایی

از مرگ جاهلی تاکید شده است و حدیث متواتر و مشهور بین شیعه

و اهل تسنن که:

« هر کس بمیرد و امام زمان خویش را نشناسد به مرگ جاهلی از دنیا

رفته است.»

معرفت امام عصر (ع) دانستن نام و نسب و تاریخ و مکان ولادت ایشان

نیست، گرچه در این وادی عقل ها سرگردان و اندیشمندان متحیرند

همگان مکلف شده اند به قدر وسع در مسیر معرفت و محبت و

اطاعت از امام زمان خویش گام بردارند. 

شخصی از امام حسین (ع) پرسید: معرفت خدا چیست؟

« فرمودند: این که اهل هر زمانی امام خود را بشناسد که اطاعت

از او بر ایشان واجب است.»

باید با تمام وجود از درگاه خداوند متعال ، معرفت خدا و رسول و

حجتش را طلب کنیم و خود را در معرض انوار شناخت و آگاهی قرار

دهیم..

اگر ان وجود نازنین را آن سان که شایسته است بشناسیم، از ابزار

محبت و انجام وظیفه ی خویش در قبال آن ولی خدا و دلیل حق غافل

نخواهیم شد.

آن وقت است که از فرزند و پدر و مادر و ... دوست داشتنی ترش

خواهیم یافت.

اگر اکنون چنین محبتی را به پای آن جناب نمی ریزیم ، از معرفت

ناقص ماست.

در انجام آن و ظیفه کوتاهی می کنیم، چون او را نمی شناسیم.

به این وسیله ارتباطی میان خالق و مخلوق تمسک نمی جوییم ، چون

معرفت نداریم.

در امور خویش به اسباب ظاهری دل می بندیم، اما از آن وجود مبارکی

که سبب اتصال میان زمین و آسمان است غافل ایم.

از این روست که مداومت بر این دعای شریف در دوران غیبت

تاکید کرده اند: «اللهم عرفنی نفسک...»

خودم رو می گم باید از الفبای امامت آغاز کنم.