نیمه شعبان
از چه کسی سخن می گویی؟
چه می توانی بگویی از مقام و عظمت کسی که جز آنها
که عدل اویند او را نمی شناسند؟
مگر تو می توانی شناسای او باشی؟
با کدام کلمات؟
با کدام جملات؟
با کدام عبارات و اصطلاحات؟
همین قدر که می گویی او عزیز است و مهربان و کریم،
و ما را با این همه غفلت و بی توجهی و گریز و نمک نشناسی
از یاد نمی برد این ها را هم از خودش داری.
پس حال که خود هیچ نداری خاموش !
بگذار کمی دل از او بگوید.
بگذار لحظه ای تامل و درنگ کنیم تا ببینیم کجای عالمیم؟
کجای خلقتیم؟
ما را واگذار تا کمی به خود آییم، خود را بتکانیم ، از وابستگی های
دنیا فاصله بگیریم، به بندگی خدا روی آوریم.
امام زمانمان را صدا کنیم.
ما را واگذار تا رو گردانیم از هرچه و هرکه از او رو گردانده است.
ما رو واگذار تا بی توجه باشیم به هرکس که توجهی به او ندارد.
بگذار تا دوستان واقعی اش را پیدا کنیم و پیروان حقیقی اش
را بیابیم.
نه آنها که می گویند شیعه ی اوییم، اما یکبار در هفته به یاد
او نمی افتند...
بس کن!
ما را واگذار تا بیندشیم.
خود را پیدا کنیم .
خالصانه به مولایمان سلام کنیم.
رو به قبله بایستیم ، دست بر سر گذاریم و بگوییم:
«السلام علیک با بقیه الله فی ارضه»
مولای من تنها خواسته ی ما آمدن شماست.
چرا که در مقدم ظهورتان برکت است و رحمت،
نور است و هدایت و البته انتقام است از دشمنان.
و ما آن بهار را چشم به راهیم..
مولود نیمه شعبان بر همگان مبارک.
التماس دعا...
ای شنواترین شنوندگان !